تفاوت بلاک چین و بیت کوین

تفاوت بین بلاک چین و بیت کوین

تفاوت بلاک چین و بیت کوین

مقدمه:

برای کسانی که تازه با دنیای بلاک چین آشنا می‌شوند، تفاوت بین بلاک چین (Blockchain) و بیت کوین (Bitcoin) واضح نیست. رابطه بین این دو مثل رابطه بین اینترنت و وب‌سایت است. بلاک چین یک پایگاه داده غیر متمرکز، توزیع‌شده و غیرقابل تغییر است که برای اولین بار به عنوان زیربنای رمز ارز بیت کوین معرفی شد. البته امروز کاربردهای آن بسیار گسترده بوده و حوزه‌های زیادی را در بر می‌گیرد.

توضیحات مربوط به بلاک چین و بیت کوین می‌تواند برای تازه‌واردان به این حوزه گیج‌کننده و حتی گمراه‌کننده باشد. برخی از افراد هنگام صحبت در مورد فناوری بلاک چین از عبارت بیت کوین استفاده می‌کنند، در حالی که برخی دیگر برای صحبت از رمز ارز‌ها به طور کلی از بلاک چین نام می‌برند. اما این اصطلاحات هم‌معنی نیستند: آن‌ها به دو مفهوم متمایز ولی مرتبط اشاره دارند. بنابراین، باید تفاوت بین این دو را درک کرد. در اینجا مفاهیم پایه فناوری بلاک چین، ارزهای رمز‌نگاری شده و بیت کوین را برای شما بازگو می‌کنیم.

یک تمثیل بسیار ساده

می‌دانید که:

  • وب‌سایت‌ها یک فناوری مشخص هستند که کاربرد آن انتقال اطلاعات است.
  • موتورهای جستجو یکی از محبوب‌ترین و شناخته‌شده‌ترین روش‌ها جهت استفاده از فناوری وب‌سایت هستند.
  • گوگل نیز یکی از محبوب‌ترین و شناخته‌شده‌ترین نمونه‌های یک موتور جستجو است.
    به همین ترتیب:
  • بلاک چین یک فناوری مشخص بوده و کاربرد آن ثبت اطلاعات (بلاک‌های داده) است.
  • رمز ارزها محبوب‌ترین و شناخته‌شده‌ترین راه استفاده از بلاک چین هستند.
  • بیت کوین نیز اولین و محبوب‌ترین رمز ارز است.

بلاک چین: مفهوم

بیشتر بلاک چین‌ها به شکل یک دفتر کل دیجیتال غیر متمرکز و توزیع‌شده طراحی شده‌اند. به زبان ساده، بلاک چین یک دفتر کل دیجیتال و اساسا نسخه‌ای دیجیتال از یک دفتر کل کاغذی و وظیفه آن ضبط فهرستی از تراکنش‌ها است.

به طور دقیق‌تر،‌ یک بلاک چین یک زنجیره خطی از چندین بلاک است که به هم متصل بوده و امنیت آن‌ها به وسیله اثبات‌های رمزنگاری تامین می‌شود. همچنین می‌توان فناوری بلاک چین را در سایر فعالیت‌هایی به کار گرفت که لزوما نیازمند عملیات مالی نیستند، اما در حوزه رمز ارز‌ها، بلاک چین‌ها مسئول حفظ دائمی تاریخچه تمام تراکنش‌های تایید شده‌اند.

«توزیع‌شده» و «غیر متمرکز» به نحوه ساختاردهی و مدیریت دفتر کل (Ledger) اشاره دارد. برای فهم تفاوت بین این دو، انواع رایج دفاتر کل متمرکز مانند سوابق عمومی معاملات املاک، سوابق برداشت از ATM در یک بانک یا فهرست اقلام فروخته شده eBay را در نظر بگیرید. در هر یک از این موارد، تنها یک سازمان دفتر کل را کنترل می‌کند: یک سازمان دولتی، بانک یا eBay. یکی از تفاوت‌ها وجود تنها یک نسخه اصلی از دفتر کل است، هر نسخه دیگری، تنها نسخه پشتیبانی است که سابقه رسمی محسوب نمی‌شود. بنابراین، دفاتر کل سنتی متمرکز هستند، چرا که توسط یک نهاد واحد اداره شده و معمولا تنها بر یک دیتابیس واحد متکی هستند.

در مقابل، یک بلاک چین عموما به عنوان یک سیستم توزیع‌شده ساخته می‌شود که به عنوان یک دفتر کل توزیع‌شده (Distributed Ledger) عمل می‌کند. این یعنی دفتر کل محدود به یک نسخه نبوده (توزیع‌شده) و یک مرجع کنترل واحد وجود ندارد (توزیع‌شده). به زبان ساده، هر کاربری که تصمیم بگیرد به فرآیند اداره یک شبکه بلاک چین محلق شود، نسخه‌ای الکترونیکی از داده‌های بلاک چین را خواهد داشت که به طور متناوب و همگام با نسخه‌های سایر کاربران، با آخرین تراکنش‌های به‌روزرسانی می‌شود.

به عبارت دیگر، یک سیستم توزیع‌شده به وسیله تلاش مشترک تعداد زیادی از کاربران اداره می‌شود که در سرتاسر جهان پراکنده هستند. این کاربران همچنین به عنوان نودهای شبکه نیز شناخته می‌شوند، و همه نودها در فرآیند اعتبارسنجی و تایید تراکنش بر اساس قوانین شبکه شرکت می‌کنند. بنابراین، تمرکز قدرت وجود نخواهد داشت (مرجع مرکزی وجود ندارد).

بلاک چین: روش‌ها

نام بلاک چین بر اساس نحوه سازماندهی شدن آن انتخاب شده است: زنجیره‌ای از بلاک‌های به هم پیوند داده شده. اساسا، یک بلاک مقداری اطلاعات، حاوی فهرستی از تراکنش‌های اخیر و برخی موارد دیگر است (مانند یک صفحه چاپ شده حاوی ورودی‌های مختلف). بلاک‌ها، و همچنین تراکنش‌ها، عمومی و قابل مشاهده هستند، ولی نمی‌توان آن‌ها را تغییر داد (مانند این که چند صفحه در یک جعبه شیشه‌ای بسته قرار داده شده باشند). با اضافه شدن بلاک‌های جدید به بلاک چین، سابقه مستمری از بلاک‌های پیونده‌داده‌شده شکل می‌گیرد (مانند یک دفتر کل فیزیکی و سوابق زیاد موجود در آن). این تمثیل بسیار ساده بود، فرآیند مورد استفاده در حقیقت بسیار پیچیده است.
یکی از دلایل اصلی مقاوم بدون بلاک چین‌ها در برابر تغییر این است که بلاک‌ها به هم پیوند دارند و امنیت آن‌ها توسط اثبات‌های رمزنگاری تامین می‌شود. به منظور تولید بلاک‌های جدید، حاضران در شبکه باید در یک فعالیت رایانشی هزینه‌بر و سخت شرکت کنند که استخراج نامیده می‌شود به طور کلی، ماینرها وظیفه تایید اعتبار تراکنش‌ها و کنار هم قرار دادن آن‌ها در بلاک‌های تازه ساخته شده‌ای را به عهده دارند که سپس به بلاک چین افزوده می‌شوند (در صورت وجود برخی شرایط مشخص). آن‌ها همچنین مسئول وارد کردن سکه‌های جدید به سیستم هستند که به صورت پاداش زحمات آن‌ها صادر می‌شود.

هر بلاک جدید تایید شده به بلاک قبلی خود پیوند داده می‌شود. حسن این ساختار این است که پس از افزوده شدن بلاک به بلاک چین، اعمال تغییر در آن عملا ناممکن می‌شود، چرا که اثبات‌های رمزنگاری (cryptographic proofs) از آن‌ها محافظت می‌کنند. اثبات‌هایی که تولید آن‌ها بسیار هزینه‌بر و حذف آن‌ها بسیار دشوار است.

به طور خلاصه، بلاک چین زنجیره‌ای از بلاک‌ها است که به ترتیب زمان چیده شده و توسط اثبات‌های رمزنگاری محافظت می‌شوند.

رمز ارز (Cryptocurrency)

به زبان ساده، یک رمز ارز یک پول دیجیتال است که در یک شبکه توزیع‌شده متشکل از تعدادی کاربر، به عنوان واسطه تبادل مورد استفاده قرار می‌گیرد. برخلاف نظام‌های بانکداری سنتی، این تراکنش‌ها از طریق یک دفتر کل عمومی رهگیری شده (بلاک چین) و بدون نیاز به وجود هیچ واسطه‌ای مستقیما بین شرکت‌کنندگان رخ می‌دهند (همتا به همتا).

«کریپتو» به روش‌های رمزنگاری اشاره دارد که از آن‌ها برای حفاظت از این نظام اقتصادی و حصول اطمینان از این هدف استفاده می‌شود که تولید واحدهای جدید رمز ارز و سنجش اعتبار تراکنش‌ها بدون مشکل انجام می‌شود.

با وجود این که همه رمز ارز‌ها قابل استخراج نیستند، بسیاری از آن‌ها مانند بیت کوین که بر فرآیند استخراج متکی هستند، عرضه در گردش خود را طوری کنترل می‌کنند تا رشد ملایمی داشته باشد. بنابراین، استخراج تنها راه تولید سکه‌های جدید است و به این شکل برخلاف ارزهای فیات سنتی که دولت عرضه آن‌ها را کنترل می‌کند، از خطر تورم جلوگیری می‌شود.

بیت کوین

بیت کوین اولین رمز ارز ساخته شده و بنابراین مشهورترین آن‌ها است. این سکه در سال ۲۰۰۹ توسط توسعه‌دهنده ناشناس ساتوشی ناکاموتو توسعه داده شد. ایده اصلی ساخت یک نظام مستقل و غیر متمرکز پرداخت الکترونیکی مبتنی برای گواه‌های ریاضی و رمزنگاری بود.

البته بیت کوین با این که مشهورترین رمز ارز است، تنها رمز ارز نیست. رمز ارز‌های بسیاری وجود دارند که هریک دارای ویژگی‌ها و سازوکارهای مخصوص به خود هستند. به علاوه، همه رمز ارز‌ها بلاک چین مخصوص به خود را ندارند. برخی از رمز ارزها روی یک بلاک چین موجود و برخی دیگر به طور کامل از صفر ساخته می‌شوند.

بیت کوین نیز همانند بسیار از رمز ارز‌ها عرضه محدودی دارد، این یعنی پس از رسیدن به حداکثر میزان عرضه، هیچ بیت کوین دیگری تولید نخواهد شد. حداکثر عرضه بیت کوین ۲۱ میلیون واحد است که البته این عدد برای پروژه‌های مختلف متفاوت است. عموما، عرضه کلی در هنگام ایجاد رمز ارز تعریف و به صورت عمومی اعلام می‌شود. شما می‌توانید عرضه در گردش و قیمت بیت کوین را در Binance Info ببینید.

پروتکل بیت کوین متن باز بوده و همه می‌توانند کد را دیده و از آن نسخه‌برداری کنند. بسیاری از توسعه‌دهندگان در سراسر جهان در توسعه این پروژه شرکت می‌کنند.

منبع

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *